Küçə yeməkləri dünyanın bir çox ölkəsində gündəlik qida mədəniyyətinin ayrılmaz hissəsidir. Lakin bəzi ölkələrdə satılan yeməklər turistlər üçün həm maraqlı, həm də bir qədər qeyri-adi görünə bilər. Qida antropoloqları bildirirlər ki, bu fərqlər yerli resurslar, iqlim və tarixi ənənələrlə sıx bağlıdır.
Foodinfo.az xarici mediaya istinadla xəbər verir ki, Sinqapur və Tailand kimi ölkələrdə küçə yeməkləri çox zəngin və rəngarəngdir. Sinqapurda satılan “durian” meyvəsi güclü qoxusu ilə məşhurdur və bir çox turist üçün ilk təcrübədə təəccüb doğurur. Qida mütəxəssisi doktor Lim Wei bildirir ki, bu meyvə ya sevilir, ya da tamamilə rədd edilir — orta seçim yoxdur.
Yaponiyanın bəzi bölgələrində isə “takoyaki” və “okonomiyaki” kimi yeməklərlə yanaşı daha qeyri-adi dəniz məhsulları da küçə mətbəxində yer alır. Tokioda qida tarixçisi professor Kenji Nakamura qeyd edir ki, Yaponiyada küçə yeməkləri həm ənənəvi, həm də müasir kulinariyanın qarışığı kimi inkişaf edib.
Meksikada küçə yeməkləri mədəniyyətin ürəyi hesab olunur. Burada “tako”, “tostada” və müxtəlif souslarla hazırlanan qarğıdalı əsaslı yeməklər geniş yayılıb. Bəzi bölgələrdə isə həşəratlardan hazırlanmış qəlyanaltılar da turistlərin diqqətini çəkir. Meksikalı qida antropoloqu doktor Maria Gonzalez bildirir ki, bu qidalar əsrlərdir yerli əhalinin protein mənbəyi kimi istifadə olunur.
Tayland və Vyetnam küçələrində isə qızardılmış böcəklər, dəniz canlıları və müxtəlif ekzotik şorbalar satılır. Qida üzrə ekspert doktor Anong Srisuk qeyd edir ki, bu yeməklər turistlər üçün qeyri-adi görünsə də, yerli əhali üçün gündəlik və normal qida sayılır.
Avropa şəhərlərində isə küçə yeməkləri daha çox klassik formadadır — dönər, hot-doq və kartof məhsulları. Lakin son illərdə “fusion street food” trendi ilə Asiya və Latın Amerikası təsirləri Avropada da yayılmağa başlayıb.
Mütəxəssislər hesab edirlər ki, küçə yeməkləri təkcə qida deyil, həm də mədəniyyətin canlı nümayişidir. Hər bir ölkənin küçə mətbəxi onun tarixini, resurslarını və insanların gündəlik həyat tərzini əks etdirən xüsusi bir “qida xəritəsi” kimi dəyərləndirilir.
